راسپینا

حافظ می‌گفت اول یه بهای سنگین پرداخت می‌کنی، اما نگران نباش، این بهای سنگین ارزشش رو داره. چون بعدش به اون چیزی که باید، می‌رسی.

معمولا کاری با تعبیر غزل‌ها ندارم و خود شعر و معنیش رو می‌خونم و سعی می‌کنم با همینا نتیجه بگیرم. یادم هم نیست کدوم غزل حافظ بود و چرا رفتم سراغ تعبیرش، اما بعد از خوندن این تعبیر، دوباره برگشتم رو اصل شعر و معنیش و متوجه شدم که این تعبیر با معنی شعر کاملا تطابق داره و به نیت من هم مربوطه. برای همین دائم تو ذهنمه. مخصوصا این روزها. تمام مدت دارم فکر می‌کنم آخر این مسیر، به چیزی که باید، می‌رسم و بهای سنگینش هم تمام اتفاقاتی بوده که از اسفند تا اول مرداد افتاده یا هنوز اون بهای سنگین رو پرداخت نکردم و هر قدر این مسیر رو ادامه بدم، بهایی که باید پرداخت کنم سنگین‌تر میشه؟ و چیزی که قراره بهش برسم، چیه که ارزشش با این بهای سنگین برابری می‌کنه؟