راسپینا

چه خوب گفتین!

یه کتابی هم بود، اثر مرکب، حتما شنیدین درموردش و اینا.

کتابه که جنبه‌ی آموزش مدیریت اقتصادی و اینا داشت، ولی گاهی حرفاش رو به مسائل دیگه بسط می‌داد و این خیلی جالب بود.

یه چیزیش بود منو یاد این پست شما انداخت، حالا جالبه بذارین براتون تعریفش کنم.

مثلا می‌گفت به جای این‌که دنبال کسی باشین که فرد ایده‌آلتون بشه، خودتون اول تبدیل به حالت ایده‌آل بشین.

مثلا می‌گفت بشینین چند صفحه، ویژگیای اون مورد ایده‌آلتون رو بنویسین. بعدش بنویسین که برای این که شما هم برای اون ایده‌آل محسوب بشین باید چی کار کنین؟ بشینین اونا رو هم بنویسین.

حتما زیاد شنیدین از اینا ولی جالب بود دیگه، همین‌طوری گفتم بگم =)

بعدش تو مقیاسای کوچیک هم، گاهی مثلا با خودم می‌گم فرض کن الان فلانی پیشت بود، بعدش کلا کارای روزمره‌ی معمولیم رو هم به یه شکل دیگه‌ای انجام می‌دم. بعدش هی خودمو دعوا می‌کنم که حالا حتما باید فکر کنی فلانی پیشته که مثلا عملکرد بهتری داشته باشی و حواست حمع باشه و اینا؟

پوف، چی دارم می‌گم واسه خودم :دی

نوشته‌تون خیلی جالب بود، خیلی حرف مهمی زده بودین...

جدا از اینکه چقدر خوب گفتی و چقدرتر موافقم باهات یهو یاد خودت باش دختر افتادم :)