راسپینا

اولین ثمره‌ی ابن پست‌های «هاااا...» یا شکستن یخ بیان برای من این بود که به لطف کامنت‌هایی که زیر پست‌های فاطمه گذاشتم، بعد از مدت‌های طولانی نوسان بین ۱۹۶ و ۱۹۹، بالاخره تعداد دنبال‌کننده‌های اینجا به ۲۰۰ رسید و حتی ازش رد شد:))

خب، پس بذارید یه توضیح در مورد اینجا و در کل تجربه‌ی نوشتن بنویسم، بعد برم سراغ یه موضوعی که باز به  این پست فاطمه ربط داره.( آفرین، درست حدس زدید، من دچار کمبود موضوعم و موضوعاتم رو از وبلاگ فاطمه کش میرم!)

من اینجا رو سال اول دبیرستان ساختم. یعنی آبان ۸۸. به عبارتی بیشتر از ۱۱ ساله که این وبلاگ رو دارم. آدرس زیاد عوض کردم. چه زمانی که تو پرشین بلاگ بودم و چه زمانی که به بیان مهاجرت کردم، اما محتوا رو حذف نکردم. هر چی نوشتم اینجاست (و البته که الان پست‌های قدیمی رمز داره). خیلی وقتا خواننده‌های خاص داشتم. مثل پدرم، چند نفر از اقوامم، مدیر دبیرستانم، یکی از دبیرهام و ... خیلی وقتا هم اصلا خواننده نداشتم. اما چیزی که هست اینه که اینجا رو حفظ کردم. این وسط سال‌هایی بوده که کمتر نوشتم (مثل سال کنکورم). و ماه‌هایی بوده که بیشتر از روزی یه پست داشتم (مثل ترم آخر کارشناسیم که به شدت زندگیم شلوغ و عجیب و غریب شده‌بود). چیزی که تعیین می‌کرد من چقدر بنویسم قطعا مخاطبانم بودن. شوق نوشتن رو اونا ایجاد می‌کردن. تعداد دنبال‌کننده‌های من دقیقا تو همون دوره‌ی شلوغ زندگیم که دائم داشتم پست میذاشتم یهو زیاد شد و این به من اشتیاق نوشتن می‌داد. احساس می‌کردم خونده میشم پس می‌نوشتم.

اما نیاز به نوشتن رو فقط خودم می‌تونستم تو خودم ایجاد کنم. برای همین زمان‌هایی که مخاطب نداشتم هم می‌نوشتم. خیلی کمتر بود، ولی بود. چیزی که می‌خوام بگم اینه که ما قطعا می‌تونیم به هم شوق نوشتن بدیم. چالش راه بندازیم، بیشتر بنویسیم، بیشتر کامنت بذاریم و بیشتر نشون بدیم که می‌خونیم و ... اما تا وقتی اون شعله اولیه‌هه نباشه، این تلاش‌ها به جایی نمی‌رسه. پس بیاید سعی کنیم اون شعله‌هه رو حفظ کنیم. خودمون، برای خودمون. اشکالی نداره که گاهی خسته بشیم و اون شعله رو بفرستیم زیر خاکستر و یه مدت بعد دوباره ازش پرده‌برداری کنیم. فقط خاموشش نکنیم. یهو نذاریم بریم. چیزی که ماها اینجا داریم چیز ارزشمندیه. بیاید حفظش کنیم.

خب، از پشت صحنه اشاره می‌کنن که زیاد موندی رو منبر، وقتت تمومه! انشاالله در «هاااا...» ی بعدی به موضوع مذکور می‌پردازم. تا درودی دیگر بدرود!

پنل رو که باز می‌کنی نفری یه یخ‌شکن گرفتن دست‌شون دارن یخ بیان رو می‌شکونن😂

هیجی، منم اومدم یه چند تا «هاااا...» کنم یه ذره یخا آب بشن.

عرضم به حضور انورتون که امروز بلیط داشتیم برای برگشت. خیلی دوست داشتم تو همین تاریخ برگردم، اما از همون روزی که دوز اول واکسن رو زدیم می‌دونستیم که شدنی نیست. چون تاریخی که برای دوز دوم بهمون دادن چند روز دیگه‌س.

برا همین ۴ روز بود با آٓژانس هواپیمایی در ارتباط بودم  که تاریخ بلیط رو عوض کنن، ولی نمی‌شد. می‌گفتن سیستم قطعه. دیروز همه‌ش به فکر زمان اومدن‌مون بودم. با خودم داشتم فکر می‌کردم قراره برای برگشت هم استرس بکشم. درگیر این بودم که موقع اومدن با وجود اون همه مشکلی که پیش اومد در توانم بود که بدوم این طرف و اون طرف و خودم موضوع رو حل کنم و تهش هم حل شد، ولی الان فقط باید بشینم و پیام‌های کارمند آژانس هواپیمایی رو بخونم و به نزدیک شدن ساعت پرواز فکر کنم.

دست خودم اگه بود امروز می‌رفتم فرودگاه و همون جا با اصرار واکسن می‌زدم و برمی‌گشتم، اما نمی‌دونم اینجا اصرار کارساز هست یا نه. و البته که ایران برای ورود تست pcr منفی می‌خواد همچنان و اون هم طی چند ساعت آماده نمیشه.

اینا مال دیروز بود. ولی الان که باز نشسنم تو اتاق ایده‌آلم و دارم به برگشتن فکر می‌کنم، بالاخره بلیط‌مون تو آخرین ساعت‌ها کنسل شده و کارمند آژانس خبر داده که داره سعی می‌کنه برای هفته‌ی بعد بلیط بگیره.

هیچی، همین. این سفر دل‌انگیز (😒) یه هفته دیگه هم داره کش میاد!

مامان [دیروز عصر] : این سه تا بسته قهوه رو بردار بذار کنار وسایل‌تون. یکیشو بده به خانم میم، یکی به خانم شین، یکی هم به سعید اینا.

بابا [امروز عصر]: از اون بیسکوییت‌هایی که می‌خوای بخری ۳ بسته هم من بهت میدم، یکیشو بده به آقای میم، یکیشو بده به آقای شین، یکیش رو هم بده به سعید.

من: پس قرار شد قهوه‌ها رو بدم به خانوما، بیسکوییت‌ها رو به آقایون؟ می‌تونن تقسیم کنن با هم؟

+ گفتیم برا اقوام چیزی نمی‌بریم چون نمی‌تونیم و تو بارمون جا نمیشه و اصلا معلوم هم نیست کی ببینیم‌شون، عوضش دارن برا همین دو سه نفری که می‌دونن می‌بینیم کلی چیزمیز می‌فرستن:))

* عنوان از اسم یه فیلم

استوری گذاشته بودم از عکس یه خیابون قدیمی، در جواب نوشته‌بود «سلام. خوشگذرونی بسه دیگه. بیاید منتظرتونیم.» نمی‌دونستم چی باید بگم. بخش جدیم می‌گفت بنویس به تو چه من چی کار دارم می‌کنم؟ بخش بدبینم داشت می‌گفت تو چشم نداری خوش گذرونی منو ببینی؟ بخش مودبم ولی نوشت:«آخراشه دیگه، چیزی نمونده» باز جواب داد:«مراقب خودت باش. برگشتی خبر بده.» و این بار بخش جدی و بدبین و مودبم همگی با هم هنگ کردن و در جواب نوشتن:«مرسی». چی باید می‌گفتم مگه؟ شما بودید به آدمی که تا حالا ندیدینش و حالا بعد از چند بار اشاره‌ی غیرمستقیم داشت مستقیما اشاره می‌کرد منتظرتونه چی می‌گفتید؟ «شما هم مراقب خودتون باشید»؟ شاید باید به شغلش که مربی غواصیه توجه می‌کردم و بعد بخش دلقکم رو می‌فرستادم جلو تا بگه «تو هم هنگام شنا مثل یه دست و پا چلفتی، بپا تو مسیر دهن کوسه نیفتی!» یا شاید هم طبق چیزی که قبل‌ترها معمولا بهش عمل می‌کردم باید همون جا بلاکش می‌کردم. اما نوشتم مرسی. شاید چون دلم می‌خواست واقعا یکی منتظرم باشه. فرقی نمی‌کرد آشنا یا غریبه. فرقی نمی‌کرد با چه نیتی، فقط دوست داشتم منتظرم باشه. فقط منتظر من.

* عنوان از اسم یکی از کتاب‌های آناگاوالدا

آقایون داداشا!

من این برنامه‌ی «فلان چیز قشنگ بود برا همه‌ی دوستام فرستادم، فقط تو نیستی» که بعد از ارسال پست‌های مورد علاقه‌تون تو اینستا و تلگرام راه میندازید و «فلان پیام رو اشتباه برات فرستادم» و ... رو خودم حفظم! تمومش کنید این بازی کثیف رو🤦🏻‍♀️

+ زندگی ما رو ببینا!

++ اینو می‌خواستم تو کانال بنویسم، ولی از اونحایی که خانواده حضور فعال دارن تو کانال، دیگه گفتم بیام اینجا:))

+++ خیلی ممنون، قدم رنجه فرمودید تشریف آوردید. راضی نبودیم برا دو خط غرغر تین‌ایجری شما هم تو زحمت بیفتید.

به خیابان‌های شلوغ فکر می‌کنم. به مردمی که حالا در تعطیلات‌شان خوش می‌گذرانند و از نوازنده‌های خیابانی فیلم می‌گیرند و سوژه‌ی نقاش‌های خیابانی می‌شوند. به پیش غذا فکر می‌کنم و بشقاب اول و بشقاب دوم و دسر و ۵ ساعت ماندن در رستوران برای یک وعده ناهار. به بی‌خیالیشان. به دغدغه‌های نداشته‌شان.

فکر می‌کنم و فکر می‌کنم و نمی‌فهمم. نمی‌فهمم چطور می‌شود این طور بی‌دغدغه بود. چطور می‌شود این طور خوش گذراند. فکر می‌کنم من اینجا دوام نمی‌آورم.

فکر می‌کنم اما فایده‌ای ندارد. نمی‌شود. تصویر صف‌های توی قبرستان، تصویر آدم‌های نفرت‌انگیز، صدایی که واردات واکسن را ممنوع اعلام می‌کند، استوری کسی که در هیات واکسن مدرنا می‌زند، رنگ سیاه به جای عکس پروفایل‌ مخاطبان موبایلم، کلمه‌ی صیانت، اخبار افغانستان و تصویر دو نقطه‌ی سیاه که با سرعت از هواپیما به سمت زمین حرکت می‌کنند و ... با هیچ فکری از ذهنم پاک نمی‌شوند.

دوری و بی‌خبری هم چیز عجیبی‌ست. آدم قدرت تفکیک بعضی وقایع از هم را از دست می‌دهد. مثلا سال گذشته خاله‌جان کرونا گرفته‌بود و در بیمارستان بستری شده‌بود. حالش خیلی بد شد، اما خوشبختانه بالاخره خوب شد و از بیمارستان مرخصش کردند. چند وقت بعد از او مادر مادربزرگم که هم سن بالایی داشت و هم ریه‌اش مشکل داشت، کرونا گرفت و فوت کرد.

به واسطه‌ی دوری و ندیدن اقوام به مدت طولانی (از تابستان قبل از کرونا تا اسفند ماه سال گذشته)، تا مدت‌ها قدرت تفکیک این دو اتفاق از هم را نداشتم. تا مدت‌ها اگر موضوعی مرا یاد خاله‌جان می‌انداخت، ناخودآگاه در ذهنم می‌گقتم «حیف شد...» و تا بخواهم «خدا رحمتش کند» را هم بگویم، بخش خودآگاهم نهیب می‌زد که:«زبانت را گاز بگیر دختر! خاله جان که شکر خدا حالش خوب شده!»

حالا داستان ایران و افغانستان هم همین شده. در این که در هر دو کشور اوضاع فاجعه است، شکی نیست، اما مردمی که حالا دارند فوج فوج مهاجرت می‌کنند مردم افغانستان هستند، نه ایران. و ذهن ناخودآگاه من دارد برای این که اوضاع آن قدر ناامن است که دیگر نمی‌تواند به کشورش برگردد عزاداری می‌کند و هر دقیقه باید برایش یادآوری کنم که «بابا جان! به خدا تو هنوز آواره نشده‌ای و می‌توانی برگردی!»

آبان 98 بود. بنزین تازه گرون شده بود و قبلش هم دلار. هنوز اینترنت رو قطع نکرده بودن. من با چشم خودم مردم رو دیده بودم که تو خیابون ماشین هاشون رو خاموش کرده بودن و ایستاده بودن. دنیا با بنزین 3 تومنی قابل تصور نبود. اون حجم عظیم غم که روز عید ریختن تو دلمون برام قابل باور نبود. آبان 98 بود. هنوز نه کشت و کشتاری به راه افتاده بود و نه سپاه هواپیما رو زده بود، نه کرونایی در کار بود. اما همون موقع هم مردم می گفتن ما رای نمیدیم و چند وقت بعد انتخابات مجلس بود.

یکی از بچه ها بعد از این که گفتم خیابون مون  به خاطر اعتراض مردم تو گوگل مپ قرمزه، پرسید یعنی چی میشه؟ من اون موقع هنوز خوشبین بودم. هنوز فکر می کردم میشه امید داشت. هنوز نمی دونستم چه اتفاقاتی تا آخر اون سال قراره بیفته. گفتم این جوری که نمیشه! شنیدی مجلس داره طرح دو فوریتی میده؟ به نظرم این طرح تصویب میشه، قیمت بنزین برمی گرده به قبل، بعد میگن دیدین مجلس چقدر موثره؟ پاشید بیاید رای بدید.

من ساده اون روزا فکر می کردم نظر مردم برا اینا مهمه. فکر می کردم حداقل دوست دارن یه حفظ ظاهری بکنن. دوست دارن مجلس یه مشروعیتی بین مردم داشته باشه. چقدر ساده بودم... چقدر ساده بودم... دلم تنگ شده برای اون خوشبینی، اون امید، اون ناباوری. اون روز باور نمی کردم قرار اینترنت یه هفته قطع بشه و تو خیابونا کشت و کشتار راه بیفته. اون روز باور نمی کردم قراره سپاه هواپیمای مسافربری رو بزنه و تهش یه نفر هم محاکمه نشه. اون روز باور نمی کردم قراره یه مریضی بیاد که هر روز جون یه عالمه آدم رو بگیره و بعدم صرفا با نظر یه نفر جلوی واردات به موقع واکسن برا این بیماری گرفته بشه. اون روز باور نمی کردم مشکل کم آبی قراره دوباره این طوری قد علم کنه و بعد دوباره معترضا به گلوله بسته بشن. اون روز باور نمی کردم قراره طرحی تصویب بشه که بعدش دوباره اون یه هفته ی آبان 98 این بار احتمالا به مدت چند سال تکرار بشه. باور نمی کردم همه ی عیدها و حتی همه ی روزهای بعد از 17 ربیع الاول سال 98 قراره بالاخره به یه نحوی برامون تلخ بشن. اون روز باور نمی کردم... اما امروز باور می کنم. باور می کنم نظر من، شغل من، جوونی من، زندگی من ... هیچ کدومش مهم نیست.